Stara prawda:

czas nie leczy ran - czas przyzwyczaja do bólu.

Niestety tak już na tym świecie, że prawdziwych złych i naprawdę szczęśliwych sytuacji jest niewiele - a czas uczy nas patrzeć na nie z dystansem, ale nie pozwoli nam zapomnieć.
Przykład? Za 3 dni minie rok od śmierci bardzo bliskiej mi osoby - a cały czas czuję jakby to było wczoraj, tylko, że nie ma już tylu łez. Są - ale nie ma ich tak wiele.

Aliquando praeterea rideo, jocoro, ludo, homo sum.

Nieprawda,że czas nie leczy ran,właśnie ten czas pozwala nam na pogodzenie się se stratą bliskiej nam osoby,ja także ponad rok temu straciłem bliską bardzo mi osobę > Ojca,jednak czas ten pozwolił mi na pogodzenie się z tym smutnym faktem,teraz wiem że tam w niebie jest mu dobrze,teraz jest już wolny od bólu i cierpienia,którego doświadczał za życia.

Kochaj bliskich twemu sercu,tak szybko odchodzą...

A ja się zgodzę z Thistle, że czas jedynie może przyzwyczaić do bólu, ale o nim nie zapomnieć.
Nie chcę Cię martwić, HardKill, mój ojciec też nie żyje i to od dwudziestu lat. Nie zapomnisz o tym, będzie to z Tobą do końca, jednak nauczysz się z tym żyć, że jego nie ma. Pogodzisz się, że nigdy go nie zobaczysz, ale pozostanie on tylko w Twym sercu.

nie czuję już bólu po stracie Ojca i pogodziłem się z tym że go już nigdy nie zobaczę i już nie cierpię i nie rozpaczam z tego powodu.Wiem że go nie ma i nie będzie.Jestem spokojny bo wiem,że i on jest już spokojny,nie cierpi już i to mi wystarczy.Oczywiście brakuje mi go,ale nie cierpię już z tego powodu.

Kochaj bliskich twemu sercu,tak szybko odchodzą...

Teraz, w czasie świąt, ja najbardziej odczuwam brak bliskich mi osób. Każde święta spędzałam z dziadkami, teraz tylko z bratem i dziadkiem i widzę jak bardzo brakuje nam mojej babci, a szczególnie mojemu dziadkowi. Mimo iż tego nie mówi to wiem, że czuje się bardzo samotny kiedy mnie i brata nie ma w domu. Ja sama często się zastanawiam jakby to było gdyby mój ojciec i babcia nadal żyli. Mówi sie że czas leczy rany, jednak jest to nieprawda. Człowiek tylko się do tego bólu przyzwyczaja, traktuje go jak coś normalnego, codziennego.

Muminki Cię widzą, Muminki Cię śledzą, Muminki Cię dorwą, zabiją i zjedzą